„Nie zostawiaj mnie teraz” – usłyszałam to po raz setny i zrozumiałam, że sama już nie wiem, czy jeszcze walczę o nasze małżeństwo, czy tylko boję się odejść

„Jak jeszcze raz wyjdziesz i nie wrócisz na noc, to zmieniam zamki” – powiedziałam to w kuchni, w dresie, z kubkiem zimnej już kawy w ręce. A on tylko usiadł przy stole i odpowiedział: „To zmień. Tylko potem nie płacz, że mnie zostawiłaś, kiedy było najgorzej”.

I to zdanie siedzi mi w głowie do dziś, bo prawda jest taka, że u nas od dawna jest najgorzej, tylko ja przez długi czas udawałam, że jeszcze da się to jakoś posklejać.

Jesteśmy po ślubie osiem lat. Mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu na kredyt, w średnim mieście, zwykły blok z wielkiej płyty, praca od pierwszego do pierwszego. Ja w administracji w prywatnej przychodni, on kiedyś pracował normalnie, najpierw na magazynie, potem jako kierowca. Nie byliśmy żadną patologią, jeśli ktoś tak teraz sobie myśli. Weekendowy grill u znajomych, święta raz u mojej mamy, raz u jego rodziców, wakacje nad Bałtykiem raz na dwa lata. Zwyczajne życie.

Problem nie wziął się znikąd, tylko ja długo go umniejszałam. Najpierw było „każdy ma prawo się napić”. Potem „ma ciężki okres”. Potem „stracił pracę, to się załamał”. A potem już sama nie wiem, kiedy zaczęłam sprawdzać konto, czy nie poszły przelewy na BLIK-a do kolegów, i wąchać go przy drzwiach, zanim coś powiedział.

Najgorsze jest to, że on nie jest cały czas zły. Jak jest trzeźwy, potrafi być naprawdę kochany. Pojedzie po zakupy do Biedronki, zawiezie moją mamę do lekarza, naprawi cieknący kran, zrobi rosół w niedzielę. I właśnie przez takie dni człowiek głupieje, bo myśli: może już dotarło, może teraz będzie normalnie.

Były rozmowy, awantury, ciche dni. Była poradnia leczenia uzależnień na NFZ, na którą zapisał się po tym, jak zasnął pijany na klatce i sąsiadka zadzwoniła do mnie, żebym zeszła go zabrać. Była obietnica, że będzie chodził. Chodził trzy tygodnie. Potem powiedział, że terapeuta go ocenia, że to nie dla niego, że sam sobie poradzi.

Ja też nie byłam święta. Kryłam go przed rodziną. Dzwoniłam do jego pracy i kłamałam, że ma grypę. Spłaciłam mu po cichu chwilówkę, o której dowiedziałam się z listu od firmy windykacyjnej. Raz nawet zabrałam z naszego wspólnego konta pieniądze odłożone na ratę za mieszkanie i oddałam jego dług koledze, żeby „nie narobił sobie wrogów”. Potem płakałam, bo zabrakło nam na życie do końca miesiąca. Czyli zamiast stawiać granice, ja przez długi czas sprzątałam po nim bałagan.

Punktem, po którym coś we mnie pękło, nie była nawet kolejna noc poza domem. Tylko to, że zadzwoniła do mnie jego siostra i powiedziała: „Słuchaj, on był u rodziców i wziął z szuflady pieniądze na opał. Tata nic nie chce zgłaszać, ale mama się trzęsie”.

Jak wrócił, spytałam wprost:
– To prawda?
– Oddam.
– Nie pytam, czy oddasz. Pytam, czy ukradłeś swoim rodzicom pieniądze.
– Nie ukradłem, pożyczyłem.
– Bez pytania?
– Bo jakbym zapytał, to by mi nie dali.

I wtedy pierwszy raz powiedziałam:
– Ja już nie chcę tak żyć.

On się rozpłakał. Naprawdę. Nie ten płacz pod publiczkę, tylko taki, że usiadł na podłodze przy łóżku i mówił: „Ja wiem, że wszystko zepsułem. Tylko nie zostawiaj mnie teraz, bo jak ty mnie zostawisz, to już całkiem polecę”.

I to było straszne, bo z jednej strony miałam ochotę go przytulić, a z drugiej poczułam złość. Bo znowu odpowiedzialność była wepchnięta we mnie. Jak zostanę – będę tonąć razem z nim. Jak odejdę – będę tą, przez którą „poleciał”.

Od tamtej rozmowy minęły dwa miesiące. Śpię osobno w małym pokoju. Powiedziałam, że albo wraca na terapię i daje mi dostęp do wszystkiego: konta, telefonu, informacji o długach, albo składam pozew o separację. On przez tydzień się starał. Potem znowu zniknął na pół dnia. Twierdzi, że był „tylko się przejść”. Ja już nawet nie sprawdzam, czy mówi prawdę, bo chyba bardziej męczy mnie to ciągłe sprawdzanie niż same kłamstwa.

Najgorsze, że rodzina jest podzielona. Moja mama mówi: „Ratuj siebie, bo się zajedziesz”. Jego rodzice: „Nie przekreślaj go, to choroba”. Siostra raz staje po mojej stronie, a raz dzwoni, żebym była bardziej wyrozumiała. A ja siedzę między tym wszystkim i mam poczucie winy, chociaż wiem, że nie ja go doprowadziłam do tego miejsca.

Tylko też uczciwie: ja chyba za długo kochałam bardziej jego „potencjał” niż to, jaki naprawdę jest teraz. Trzymałam się obrazu faceta, z którym brałam ślub, a nie człowieka, z którym dziś mieszkam. I może dlatego tak trudno mi przyjąć, że samo czekanie i wspieranie niczego nie naprawia.

Ostatnio powiedział: „Ty już mnie skreśliłaś”. A ja odpowiedziałam: „Nie skreśliłam ciebie. Skreślam życie, w którym codziennie boję się, co zastanę po pracy”. I od tej pory prawie się do siebie nie odzywamy.

Nie wiem jeszcze, czy odejdę na dobre, czy dam mu ten ostatni ostatni raz, którego sama już nie umiem policzyć. Wiem tylko, że straciłam spokój i wyobrażenie, że wspólna przyszłość sama się jakoś ułoży, jeśli tylko będę dość cierpliwa. Ciekawa jestem, co wy byście zrobili na moim miejscu – trzymać się dalej, czy w końcu puścić, żeby nie zwariować?