Kiedy poroniłam, usłyszałam od męża coś, czego do dziś nie umiem zapomnieć

„Ja już nie dam rady przez to znowu przechodzić” – powiedział mój mąż na szpitalnym korytarzu, kiedy siedziałam z opaską na nadgarstku i czekałam na lekarza z SOR-u ginekologicznego. I to zdanie siedzi we mnie bardziej niż sam tamten dzień.

Byłam wtedy w 11. tygodniu. To miała być nasza druga ciąża. Pierwszą straciliśmy rok wcześniej i wtedy oboje to bardzo przeżyliśmy, tylko chyba inaczej. Ja płakałam, chodziłam po lekarzach, czytałam wszystko, pilnowałam badań, brałam kwas foliowy, zrobiłam prywatnie pół pakietu badań, bo na NFZ terminy były takie, że człowiek by osiwiał. On wrócił do pracy po dwóch dniach i mówił, że „trzeba żyć normalnie”. Już wtedy mnie to ukuło, ale uznałam, że każdy przechodzi żałobę po swojemu.

Przy drugiej ciąży byłam ostrożna do przesady. Nie mówiłam nikomu poza najbliższymi, nawet w pracy tylko kierowniczce powiedziałam, bo zdarzały mi się mdłości i musiałam czasem wyjść wcześniej. Mąż niby się cieszył, ale był jakiś wycofany. Jak pytałam: „Cieszysz się w ogóle?”, to odpowiadał: „Cieszę, tylko boję się zapeszać”. Przyjęłam to.

W tamten dzień zaczęło się od plamienia. Zadzwoniłam do przychodni, kazali jechać od razu do szpitala. Mąż mnie zawiózł, ale całą drogę był dziwnie zimny. Myślałam, że się stresuje. Na miejscu usiedliśmy na korytarzu i powiedziałam: „Powiedz, że będzie dobrze”. A on po chwili milczenia rzucił właśnie to: „Ja już nie dam rady przez to znowu przechodzić”.

Patrzyłam na niego i nie rozumiałam. Spytałam: „Czy ty serio teraz mówisz o sobie?”. A on: „A kiedy mam powiedzieć? W domu znowu będziemy udawać, że jakoś to ogarniemy?”.

Wtedy mnie zamurowało. Czułam się, jakby mnie zostawił, zanim jeszcze lekarz cokolwiek potwierdził.

Badanie wykazało, że serduszko przestało bić. Potem zabieg, wypis, telefon do pracy, telefon do mamy, te wszystkie okropnie przyziemne rzeczy, które trzeba załatwiać, kiedy człowiek ledwo stoi. Mąż był obok, przywiózł mnie do domu, kupił leki, zrobił herbatę. Czyli teoretycznie zachował się w porządku. Tylko ja cały czas słyszałam to jedno zdanie.

Przez kilka dni prawie nie rozmawialiśmy. On spał na kanapie, niby dlatego, żebym mogła się wyspać. Potem usiedliśmy w kuchni i powiedziałam wprost: „Wiesz, że ja to odebrałam jak informację, że jeśli znowu wydarzy się coś trudnego, to mam być sama?”.

On się zdenerwował. „To nie tak. Ja nie mówiłem, że zostawiam ciebie. Mówiłem, że nie dam rady znowu przechodzić przez ciążę w strachu, wizyty, nadzieję, a potem to wszystko od nowa”.

Powiedziałam: „Ale powiedziałeś to w chwili, kiedy ja potrzebowałam, żebyś był przy mnie, a nie żebyś składał rezygnację emocjonalną”.

Długo siedział cicho. Potem powiedział coś, czego wcześniej nie wiedziałam. Po pierwszym poronieniu miał ataki lęku. W pracy zamykał się w magazynku, żeby ochłonąć. Raz nawet poszedł prywatnie do psychiatry, dostał leki, ale brał je krótko i nikomu nie powiedział, nawet mnie. Było mi jednocześnie żal i wściekłość. Żal, bo widziałam, że naprawdę to przeżył. Wściekłość, bo znowu zostałam odsunięta od prawdy.

I tu niestety nie jestem bez winy. Ja też nie byłam z nim szczera. Po pierwszej stracie tak bardzo chciałam jak najszybciej znowu zajść w ciążę, że trochę go dociskałam. Mówiłam, że „czas leczy”, że „nie możemy żyć w zawieszeniu”, pokazywałam mu fora, wyniki badań, terminy owulacji. Dla mnie to była nadzieja. Dla niego chyba presja. Tylko on zamiast powiedzieć to normalnie, zamknął się i udawał, że jest gotowy.

Najgorsze wyszło później. Parę tygodni po zabiegu powiedział, że jego zdaniem powinniśmy odpuścić temat dzieci całkiem, może na stałe. I że on chyba już nie chce próbować. Dla mnie to był drugi cios. Bo ja wciąż czułam, może głupio, może naiwnie, że jeszcze możemy mieć rodzinę. A on mówił o tym tak pragmatycznie, jakby zamykał konto w banku.

Pokłóciliśmy się strasznie. Powiedziałam, że uciekł pierwszy i teraz dorabia do tego ideologię. On powiedział, że ja kocham bardziej wyobrażenie o dziecku niż jego, żywego człowieka, który siedzi obok i się sypie. To też zabolało, bo coś w tym było.

Od tamtej rozmowy minęły cztery miesiące. Chodzimy na terapię dla par w poradni prywatnej, bo na termin z NFZ pewnie czekalibyśmy do emerytury. Na razie nie rozmawiamy o kolejnej ciąży. Uczymy się w ogóle rozmawiać bez bronienia swoich racji. Czasem jest dobrze. Czasem patrzę na niego i czuję ciepło, a czasem wraca mi ten korytarz i myślę: „Właśnie wtedy zobaczyłam, że w najgorszym momencie nie byliśmy po tej samej stronie”.

Najtrudniejsze jest to, że ja rozumiem jego strach, ale nadal nie umiem zapomnieć tamtego zdania. I serio nie wiem, czy to był brak lojalności wobec mnie, czy po prostu jego sposób przeżywania żałoby i lęku. Jak wy byście to odebrali na moim miejscu?