„Jak miałam jeszcze wytrzymać, skoro bałam się wracać do własnego mieszkania?”
„Jak ty w ogóle możesz teraz myśleć o wyprowadzce?” – usłyszałam od mamy przez telefon. „Przecież on cię nie bije codziennie. Ludzie mają gorzej. Masz dziecko, kredyt i pracę na miejscu. Chcesz to wszystko rozwalić?”
I właśnie to zdanie mnie dobiło, bo sama sobie to mówiłam przez ostatnie dwa lata.
Mieszkamy, a właściwie mieszkaliśmy, w bloku pod Radomiem. Dwa pokoje, kredyt na 28 lat, zwyczajne życie. Ja pracowałam w rejestracji w przychodni, on jeździł jako magazynier do centrum logistycznego. Na zewnątrz wszystko wyglądało normalnie. Tylko w domu coraz częściej chodziłam na palcach.
Na początku to nie była żadna „patologia”, jak niektórzy od razu piszą. Był nerwowy, wybuchowy, ale też potrafił potem przepraszać. Mówił: „Wkurzyłem się, bo wszystko jest na mojej głowie”. A prawda jest taka, że ja też dokładałam swoje. Chowałam rachunki, kiedy brakowało pieniędzy, brałam chwilówki bez mówienia mu, żeby dopiąć opłaty i ratę za przedszkole, a potem udawałam, że „jakoś się zgadza”. Jak wychodziło, wpadał w szał, że go okłamuję. I okłamywałam.
Tylko że z czasem już nie chodziło o pieniądze.
Zaczęło się od trzaskania drzwiami, rzucania pilotem, kubkiem o zlew. Potem raz rozwalił telefon o ścianę, bo napisałam do koleżanki, że zostanę u niej dłużej po pracy. Krzyczał: „Zawsze musisz robić ze mnie idiotę?”. Sąsiedzi słyszeli, ale jak spotykałam ich na klatce, to każdy spuszczał wzrok.
Najgorzej było trzy tygodnie temu. Syn się obudził, bo on wrócił późno i od progu zaczął awanturę o przelew za prąd. Nie pamiętałam, czy poszedł, bo tego dnia byłam z dzieckiem na SOR-ze z wysoką gorączką. Powiedziałam tylko: „Ciszej, mały śpi”. A on wtedy kopnął w drzwi do pokoju tak, że odbiła się farba. Wzięłam dziecko i zamknęłam się w łazience. Nie wszedł, ale szarpał klamkę i krzyczał, że „mam przestać robić teatr”. Siedziałam na podłodze z synem na kolanach i pierwszy raz pomyślałam, że boję się nie kłótni, tylko jego nieprzewidywalności.
Rano płakał i przepraszał. Mówił, że pójdzie do psychologa, że to stres, że nadgodziny, że ojciec go tak wychował. I ja znowu zostałam. Bo przecież dziecko, bo kredyt, bo gdzie pójdę? Do mamy na 48 metrów, gdzie już mieszka brat z rodziną? Wynająć coś? Za co? W pracy mam najniższą krajową i premię uznaniową, jak kierowniczka ma dobry humor.
Powiedziałam o wszystkim siostrze. Myślałam, że mnie poprze, a ona: „Ale on cię uderzył czy nie? Bo jak nie, to może jeszcze da się to uratować”. I tu mam największy mętlik, bo formalnie nie, nie uderzył mnie. Złapał za rękę tak mocno, że miałam ślad. Zastawiał wyjście. Wyrwał mi klucze. Raz zgasił światło i wyjął bezpiecznik, żebym „ochłonęła”. Czy ja mam czekać, aż będzie gorzej, żeby wszyscy uznali, że wolno mi odejść?
Tylko nie chcę z siebie robić świętej. Ja też byłam okropna. Potrafiłam wypominać mu zarobki, porównywać go do męża kuzynki, sprawdzałam mu telefon, kiedy zasypiał. Jak przestałam mu ufać, zaczęłam go prowokować pytaniami i uszczypliwościami. Wiem, że to nie pomagało. Ale chyba nic nie usprawiedliwia tego, że dziecko chowa się pod koc, kiedy słyszy klucz w zamku.
W zeszły piątek poszłam do MOPS-u zapytać, co w ogóle mogę zrobić. Sama droga tam była dla mnie upokarzająca, bo całe życie sobie powtarzałam, że „takie sprawy” to nie u nas. Pani była spokojna, dała mi numery do Ośrodka Interwencji Kryzysowej i powiedziała, żebym nie czekała na „gorszy moment”, bo ten obecny już jest zły. Wieczorem powiedziałam mu, że chcę, żeby na razie wyprowadził się do swojej matki. Spojrzał na mnie i tylko powiedział: „To teraz obcy ludzie będą decydować o naszej rodzinie?”
I znowu zwątpiłam. Bo z jednej strony naprawdę widzę, że on ma problem i sam sobie nie radzi. Z drugiej ja już nie mam w sobie siły być workiem treningowym na jego złość, nawet jeśli ta złość jeszcze nie zawsze kończy się ciosem.
Na razie jestem u koleżanki z pracy z dzieckiem, na zwolnieniu. Nie wiem, czy wracać po rzeczy z policją, czy dać mu jeszcze jedną szansę pod warunkiem terapii. Najgorsze jest to, że ja już nie umiem odróżnić, gdzie kończy się zwykły kryzys małżeński, a zaczyna życie w strachu.
Powiedzcie szczerze, przy jakim momencie wy byście uznali, że koszt zostania jest już większy niż ryzyko odejścia?