Przez dwa tygodnie usługiwałam zięciowi we własnym domu. Dopiero widok mojej córki przy kuchennym zlewie sprawił, że powiedziałam: dość

Zobaczyłam, jak Marta wyjmuje z kosza kawałek pieczonego kurczaka, zawija go w ręcznik papierowy i dopiero wtedy zaczyna płakać. Stałam w progu kuchni ze ścierką w dłoni. Przez chwilę żadna z nas się nie poruszyła.

— Tylko nie mów Pawłowi — szepnęła. — Powiedział, że znowu przesoliłam. A przecież ty robiłaś obiad.

To był trzynasty dzień ich pobytu u nas.

Mieli zostać dwa tygodnie, dopóki fachowiec nie skończy łazienki w ich pierwszym mieszkaniu. Oddaliśmy im sypialnię. Ja z Janem spaliśmy na rozkładanej kanapie, tej z zapadniętym środkiem, po której rano bolały mnie biodra.

Cieszyłam się, że córka będzie blisko. Wyobrażałam sobie wspólne śniadania, rozmowy przy obieraniu ziemniaków. Nawet kupiłam jej ulubiony dżem porzeczkowy.

Paweł pierwszego wieczoru sprawdził palcem kurz na komodzie.

— U nas po remoncie będzie czyściej — rzucił z uśmiechem.

Zaśmiałam się. Tak odruchowo, żeby nie robić niezręcznie. Do dziś mnie ten mój śmiech uwiera.

Potem zostawiał kubki przy fotelu i wołał z pokoju, czy jest jeszcze kawa. Kiedy Jan poprosił go o wyniesienie śmieci, odpowiedział, że właśnie pracuje. Siedział z telefonem i oglądał samochody, ale mąż tylko zacisnął usta.

— Wytrzymamy dwa tygodnie — powiedział mi wieczorem. — Nie będziemy im psuć początku.

Tylko że to nie był ich początek. Byli małżeństwem od trzech lat. Dopiero teraz widzieliśmy z bliska, jak wygląda ich codzienność.

Marta pytała go, czy może pójść ze mną do sklepu. Nie czy czegoś potrzebuje. Czy może.

Kiedy zadzwoniła jej koleżanka, wyszła na balkon. Paweł natychmiast podszedł do drzwi.

— Znowu będziesz opowiadać nasze sprawy?

Córka rozłączyła się, zanim zdążyła odpowiedzieć.

Próbowałam porozmawiać z nią przy aptece, gdy odbierałyśmy moje leki.

— Dobrze ci z nim?

Poprawiła pasek torebki.

— Mamo, on ma teraz dużo stresu. Kredyt, remont. Ja też nie jestem łatwa.

Chciałam zapytać, co ma na myśli, ale zaczęła mówić o cenach płytek. Pozwoliłam jej zmienić temat. Bałam się, że jeśli nacisnę, przestanie mówić cokolwiek.

Następnego dnia usłyszałam przez uchylone drzwi:

— Bez mojej wypłaty dalej siedziałabyś u rodziców. Naprawdę myślisz, że sama byś coś osiągnęła?

Marta pracowała w przychodni. Przez ostatnie dwa lata brała dodatkowe dyżury, żeby odłożyć na wkład własny. Wiedziałam, bo nieraz odbierałam ją wieczorem z przystanku.

A jednak za drzwiami odpowiedziała tylko:

— Wiem. Przepraszam.

Nie spałam tamtej nocy. Jan leżał obok, odwrócony do ściany.

— Słyszałeś? — zapytałam.

Skinął głową.

— Jutro z nim porozmawiam.

Ale następnego dnia zobaczyłam córkę nad tym koszem. Przytuliłam ją, a ona najpierw zesztywniała, jakbym robiła coś niestosownego.

— Nie musisz tego przede mną ukrywać — powiedziałam.

Otarła policzki rękawem.

— Jak go zdenerwujesz, potem ja będę tego słuchała. Godzinami.

No i wtedy już wiedziałam. Nie chodziło o przesolone mięso ani o remont.

Paweł wszedł do kuchni po chwili.

— Jest coś normalnego do jedzenia?

Odłożyłam ścierkę.

— Jest obiad. Możesz go zjeść albo przygotować sobie coś innego. Ale mojej córki więcej przy mnie nie poniżysz.

Spojrzał na Martę.

— Coś ty jej nagadała?

— Patrz na mnie — powiedziałam. Głos mi drżał, trudno. — Sama widziałam. Słyszałam też, jak jej wypominasz pieniądze.

Zaśmiał się krótko.

— To nasze małżeństwo. Niech się mama nie wtrąca.

— A to nasz dom — odezwał się Jan z korytarza. — Tutaj nie będziesz tak do niej mówił. Ani do mojej żony.

Paweł odsunął krzesło. Głośno, za głośno.

— Marta, pakuj się. Pojedziemy do hotelu.

Córka ruszyła w stronę sypialni. Serce mi opadło. Pomyślałam, że wszystko zepsułam, że teraz wyjdzie i przez miesiąc nie odbierze telefonu.

Wróciła jednak tylko z torebką. Wyjęła z niej dokumenty i położyła obok mojego kubka.

— Ja zostaję — powiedziała.

Paweł patrzył na nią bez słowa.

— Jutro odbieramy klucze — przypomniał w końcu.

— Wiem. Ale ja jutro z tobą nie zamieszkam.

Nie krzyczała. Trzęsły jej się dłonie, więc schowała je pod stół.

Wyszedł z torbą, trzaskając drzwiami. Potem telefon Marty rozświetlał się co kilka minut. Nie czytałam wiadomości. Siedziałam obok, kiedy sama zdecydowała się wyciszyć dźwięk.

Wieczorem zapytała, czy może zostać dłużej. Jakby musiała rezerwować własne miejsce przy stole.

Powiedziałam, że jutro pomogę jej znaleźć kogoś do rozmowy, a sprawy mieszkania i kredytu spokojnie sprawdzimy. Nie umiałam obiecać, że będzie łatwo.

Żałuję tylko tych dni, kiedy milczałam dla świętego spokoju. Czy naprawdę był spokojem, skoro moja córka bała się przy nas odezwać?