Czy można wybaczyć mężowi, który wrócił po zdradzie? Moja historia o rozstaniu, powrocie i walce o siebie

— Mamo, czy tata wróci na kolację? — zapytała cicho Zosia, patrząc na mnie spod długich rzęs. Stałam w kuchni, krojąc marchewkę do zupy, a w gardle miałam wielką gulę. Przez chwilę nie mogłam wydobyć z siebie głosu.

— Nie wiem, kochanie — odpowiedziałam w końcu, starając się, by mój głos nie zadrżał. — Tata… ma teraz dużo spraw na głowie.

To był dzień, w którym Ivan po raz pierwszy nie wrócił na noc. Dwanaście lat razem, dwoje dzieci, wspólne kredyty, święta, wyjazdy nad morze i do teściowej na wieś. Wszystko to nagle przestało mieć znaczenie. Zostawił mnie dla młodszej kobiety — Agnieszki z jego pracy. Miała dwadzieścia sześć lat i uśmiech, który najwyraźniej był wart więcej niż lata wspólnego życia.

Pamiętam tamten wieczór. Siedziałam na podłodze w łazience, przyciskając kolana do piersi. Słyszałam przez drzwi śmiech dzieci i czułam się jakby ktoś wyrwał mi serce. „Dlaczego ja? Co zrobiłam nie tak?” — powtarzałam sobie w myślach. Przez kilka tygodni funkcjonowałam jak automat. Rano budzik, śniadanie dla dzieci, praca w urzędzie miasta, powrót do pustego mieszkania. Wieczorami płakałam w poduszkę, żeby dzieci nie słyszały.

Rodzina Ivana przestała się odzywać. Moja mama powtarzała: „Musisz być silna dla dzieci”. Ale jak być silną, gdy wszystko się wali? Najgorsze były plotki sąsiadów i litościwe spojrzenia koleżanek z pracy. „Biedna Marta, taka porządna kobieta, a on ją zostawił…” — szeptali za moimi plecami.

Minęły dwa lata. Nauczyłam się żyć sama. Zosia zaczęła chodzić do szkoły muzycznej, a Kuba trenował piłkę nożną. Zaczęłam biegać wieczorami po parku i pierwszy raz od lat poczułam się wolna. Nawet jeśli czasem bolało, wiedziałam, że dam radę.

Aż pewnego dnia Ivan stanął w progu naszego mieszkania. Wyglądał na starszego, zmęczonego życiem. W rękach trzymał kwiaty i butelkę wina.

— Marta… — zaczął niepewnie. — Musimy porozmawiać.

Zamknęłam oczy i policzyłam do dziesięciu. Nie chciałam słuchać jego tłumaczeń. Ale dzieci usłyszały jego głos i wybiegły z pokoju.

— Tata! — krzyknął Kuba i rzucił mu się na szyję.

Zosia stała z boku, patrząc na niego nieufnie.

Usiedliśmy razem przy stole. Ivan mówił dużo: że żałuje, że Agnieszka go zostawiła dla innego, że wszystko straciło sens bez rodziny. Przepraszał za każdy dzień mojej samotności, za łzy dzieci i za to, że byłam zmuszona sama dźwigać ciężar codzienności.

— Marta… wiem, że nie zasługuję na drugą szansę — powiedział cicho. — Ale chciałbym spróbować naprawić to, co zepsułem. Dla ciebie… dla dzieci…

Patrzyłam na niego długo. Widziałam w jego oczach strach i nadzieję. Przez głowę przelatywały mi wszystkie wspólne chwile: narodziny Kuby, pierwszy dzień Zosi w przedszkolu, nasze kłótnie o pieniądze i pogodzenie się przy herbacie.

Ale widziałam też siebie — tę kobietę z łazienki sprzed dwóch lat, która nie wiedziała jak żyć dalej.

— Ivan… — zaczęłam powoli. — Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć. Nie wiem nawet, czy chcę próbować jeszcze raz.

Dzieci patrzyły na mnie szeroko otwartymi oczami. Kuba ścisnął moją dłoń pod stołem.

Przez kolejne tygodnie Ivan próbował odzyskać moje zaufanie. Pomagał dzieciom w lekcjach, naprawił cieknący kran w łazience, gotował obiady w weekendy. Zosia długo nie chciała z nim rozmawiać. Kuba był szczęśliwy — miał znów ojca przy sobie.

Moja mama była przeciwna jego powrotowi.

— Marta, pamiętaj co ci zrobił! Ludzie się nie zmieniają! — mówiła stanowczo przez telefon.

Przyjaciółka Anka radziła inaczej:

— Jeśli czujesz coś do niego… spróbuj. Ale nie rób tego dla dzieci czy dla sąsiadów.

Każdego dnia budziłam się z innym postanowieniem: raz chciałam dać mu szansę, innym razem miałam ochotę wyrzucić go za drzwi.

Pewnego wieczoru usiedliśmy razem na balkonie.

— Pamiętasz naszą pierwszą randkę? — zapytał cicho Ivan.

— Pamiętam — odpowiedziałam bez uśmiechu. — Pamiętam też noc, kiedy spakowałeś walizkę i wyszedłeś bez słowa.

Zamilkł na chwilę.

— Marta… wiem, że nie mogę cofnąć czasu. Ale chcę być lepszym człowiekiem. Dla ciebie…

Spojrzałam na niego długo.

— Może powinieneś najpierw być lepszym człowiekiem dla siebie — powiedziałam cicho.

Minęły kolejne miesiące prób i rozmów. Zosia zaczęła się otwierać na ojca powoli; Kuba był szczęśliwy jak nigdy wcześniej. Ja jednak czułam się rozdarta: między tym co było kiedyś a tym co jest teraz; między żalem a nadzieją; między dumą a samotnością.

W końcu podjęłam decyzję: Ivan może wrócić do domu — ale nie do mojego serca od razu. Musi zasłużyć na moje zaufanie każdego dnia od nowa.

Dziś stoję przed drzwiami naszego starego domu i pytam samą siebie: czy można naprawdę wybaczyć zdradę? Czy warto dawać drugą szansę komuś, kto raz już złamał ci serce?

A może prawdziwa siła polega na tym, by nauczyć się żyć dla siebie – niezależnie od tego, kto stoi obok?

Czy wy bylibyście w stanie wybaczyć? Czy warto próbować jeszcze raz – dla dzieci czy dla siebie?