Kiedy usłyszałam od lekarza, że mój brat jest w ciężkim stanie po wypadku, odruchowo zaczęłam dzwonić do rodziny, pewna, że jakoś się podzielimy opieką i obowiązkami. Zamiast wsparcia dostałam wymówki, milczenie i teksty, że „przecież sobie radzę”, choć sama też zawaliłam kilka spraw i za długo udawałam, że dam radę. Brat z tego wyszedł, ale to, co zobaczyłam wtedy w swojej rodzinie, zostało ze mną bardziej niż sam wypadek.