Moje życie zmieniło się nieodwracalnie, gdy zostałam matką dwóch córek, każda z innego ojca. Musiałam zmierzyć się z codziennością, w której dwie teściowe próbowały wpływać na moje wybory i wychowanie dzieci. Ta historia to opowieść o walce o własną tożsamość, rodzinnych dramatach i poszukiwaniu szczęścia wśród nieustannych oczekiwań innych.
Zawsze wyobrażałam sobie życie pełne miłości, śmiechu i domowego ciepła. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna: stary dom, który się sypie, i syn, z którym nie potrafię się dogadać. Czy można odnaleźć szczęście, gdy marzenia zderzają się z codziennością?
Jestem matką dwójki dzieci, które uczę szacunku do granic innych ludzi. Nasza rodzina staje przed wyzwaniem, gdy dzieci nieustannie przerywają ważne rozmowy. W tej historii opowiadam o naszych zmaganiach i niespodziewanych wyzwaniach, które napotykamy.
Nigdy wcześniej ich nie spotkałam. Mój mąż ostrzegł mnie, że solenizant ma córkę, uroczą pięciolatkę (według niego), ale trochę rozpieszczoną. Miałam przeczucie, że to spotkanie nie skończy się dobrze. I miałam rację.
W wieku 60 lat ja i mój mąż Franciszek zrozumieliśmy boleśnie, że nasze dzieci już nas nie potrzebują. Nasze troje dzieci, teraz w pełni niezależne, oddaliły się od nas, pozostawiając nas z pytaniem o nasze role jako rodziców. Nasz syn Dawid nawet nie odbiera już naszych telefonów. Zastanawiamy się, czy w naszych późniejszych latach zostaniemy pozostawieni sami sobie?
