Zawsze marzyłam o tym, by być kochającą babcią, ale sposób wychowania moich wnuków przez synową sprawia, że czuję się coraz bardziej obca we własnej rodzinie. Każda wizyta kończy się kłótnią, a ja nie poznaję już własnego syna. Czy to ja jestem zbyt surowa, czy świat naprawdę tak bardzo się zmienił?
Przyjechałam do syna do Warszawy, pełna nadziei na rodzinne spotkanie, a on zamiast przyjąć mnie pod swój dach, odesłał mnie do hotelu. W tej historii opowiadam o bólu matki, która czuje się niepotrzebna i odrzucona przez własne dziecko. Zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd i czy dzisiejsze rodziny naprawdę są tak różne od tych, w których sama dorastałam.
W tej historii opowiadam o dramatycznej scenie, która rozegrała się podczas rodzinnego obiadu w restauracji, kiedy synowa wybuchła złością z powodu prezentu od mojego syna. Zmagam się z własnymi przekonaniami wyniesionymi z domu o poświęceniu dla rodziny i próbuję zrozumieć, dlaczego młodsze pokolenie patrzy na życie zupełnie inaczej. To opowieść o konflikcie wartości, rodzinnych oczekiwaniach i trudnych emocjach, które potrafią wybuchnąć w najmniej spodziewanym momencie.
Mój syn teraz postrzega mnie i mojego męża jako „skąpych” i ciągle domaga się nowych prezentów od swojej babci. Nasza rodzina ma trójkę dzieci, a sytuacja wymyka się spod kontroli.
Emilia zawsze marzyła o posiadaniu dzieci. Ludzie wokół niej nigdy nie wiedzieli, czy jej synowie mają tego samego ojca. Chłopcy sami również nie byli tego pewni. Emilia nigdy nie wyszła za mąż, miała przelotne związki, ale nic poważnego. Pracowała jako kierowniczka sklepu (nikt nie wie, jak zdobyła tę pracę), co pozwalało jej
