Mój mąż i ja jesteśmy razem od 35 lat. Mieliśmy swoje wzloty i upadki, nawet rozważaliśmy rozwód w pewnym momencie. Teraz, gdy zbliżamy się do emerytury, chcemy tylko spokoju i stabilności. Mieszkamy w naszym przytulnym domu z ukochanym psem. Ale kiedy nasz syn poprosił o pomoc finansową, musiałam podjąć trudną decyzję.
Maria nazywa Jana, męża swojej wnuczki, swoim zięciem. „Przez ponad dekadę moja córka Anna była chora i zmarła nieco ponad trzy lata temu. Emilia miała wtedy tylko dwadzieścia lat.”
Nikt mnie nie rozumie. Niedawno wyrzuciłam syna z domu i zamieszkałam z synową. Moja rodzina uważa, że straciłam rozum. Nie żałuję swojej decyzji. Jedynym gorzkim aspektem jest świadomość, że nie potrafiłam postawić się mu wcześniej. Mój zmarły mąż był przystojnym mężczyzną: wysoki, ciemnowłosy, z szerokimi ramionami, brązowymi oczami i ciepłą karnacją. Jego głos był głęboki i aksamitny.
Moja mama i ja przeszłyśmy trudny okres, gdy miałam 15 lat. Mój tata zostawił nas dla innej kobiety, a my musiałyśmy mieszkać z nimi pod jednym dachem przez rok. W końcu moja mama znalazła odwagę, by ich wyrzucić, ale stanęłyśmy przed nowymi wyzwaniami. Musiałam skupić się na nauce i przygotować się do przyszłości, ale brak akceptacji mojego narzeczonego przez moją mamę wszystko utrudnia.
Jej cierpliwość się wyczerpała i postanowiła, że nadszedł czas, aby zaczęli żyć na własny rachunek. Przeszła na emeryturę, ale wzięła urlop i kilka dodatkowych tygodni dla siebie przed tym.
Mój ojciec zmarł, gdy miałam 16 lat, a mój brat 24. Przed śmiercią poprosił mojego brata, aby się mną zaopiekował. Po jego śmierci mój brat zniknął z mojego życia. Teraz, po latach, chce się ze mną ponownie skontaktować i wprowadzić się do mnie. Jestem rozdarta i nie wiem, co robić.
Szukam porady po trudnej decyzji wyrzucenia syna z domu i zamieszkania z jego żoną. Nie żałuję wyboru, ale zmagam się z konsekwencjami.
Nalega na posiadanie własnego pokoju, ale co mogę zrobić? Nie możemy wszyscy zmieścić się w jednym pokoju; mam dwoje dorosłych dzieci i męża. Ta sytuacja rozdziera naszą rodzinę.
Nadal nie mogę się uspokoić. Tydzień temu musiałam wyrzucić moją córkę z mieszkania. Szczerze mówiąc, nie żałuję swoich działań. Sama sobie na to zasłużyła, razem ze swoim chłopakiem. Wróciłam z pracy i zastałam nieproszonych gości. Zawsze cieszyłam się z wizyt mojej córki, ale sześć miesięcy temu wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko.
Szukam porady po podjęciu trudnej decyzji o poproszeniu syna i synowej o opuszczenie mojego domu.
Kasia ma 29 lat. Jest młodą matką na urlopie macierzyńskim. Jak wiele kobiet, Kasia chciała zadowolić swojego partnera, więc starała się mu we wszystkim pomagać i nie obciążać go swoimi problemami. Jednak po urodzeniu ich syna sytuacja się zmieniła. Nie znalazła zrozumienia i wsparcia u swojego męża. Jej przyjaciółka powiedziała jej, że
Nikt mnie nie rozumie. Niedawno wyrzuciłam syna z domu i zamieszkałam z jego żoną. Moja rodzina myśli, że straciłam rozum. Nie żałuję swojej decyzji. Jedyną gorzką prawdą jest to, że nie potrafiłam mu się wcześniej przeciwstawić. Mój zmarły mąż był przystojnym mężczyzną: wysoki, ciemnowłosy, o szerokich ramionach, brązowych oczach i szorstkiej cerze. Jego głos był głęboki i aksamitny.
