Siedzę z tym od kilku dni i nie mogę dojść do siebie, bo z jednej strony nadal mam w sobie żal za dzieciństwo i za to, że nagle nas zostawiła, a z drugiej widzę starszą, zagubioną kobietę, która naprawdę sobie nie radzi. Najgorsze jest to, że sama nie jestem tu bez winy, bo przez lata udawałam, że temat nie istnieje, nie stawiałam granic i trzymałam w sobie rzeczy, które w końcu wybuchły. Chciałabym wierzyć, że da się przerwać taki rodzinny schemat, tylko nie wiem, czy pomaganie komuś, kto kiedyś cię porzucił, to jeszcze empatia, czy już znowu wchodzenie w ten sam ból.