Czekała mnie lekcja życia… Gdy wspominam przeszłość, zastanawiam się, czy byłam dobrą matką, czy popełniłam błędy, za które teraz płacę wysoką cenę… Poświęciłam całe swoje życie dzieciom. Wychowywałam je sama. Mój mąż zmarł, gdy nasz syn miał zaledwie dwa miesiące, a wtedy już wychowywaliśmy naszą najstarszą córkę. Ciężko pracowałam. Ale nigdy
Od początku miałam pewne obawy co do Natalii. Miała dziecko, małą dziewczynkę, która miała wtedy 3 lata. Ale moja synowa szybko udowodniła, że jest dobrą osobą. Jej charakter wydawał się
Od tamtego dnia życie rodziny zmieniło się nie do poznania, ponieważ nikt nie mógł sobie wyobrazić tak znaczącego rozszerzenia ich kręgu. Rodzina żyła skromnie w małym miasteczku, starając się wiązać koniec z końcem bez Krzysztofa.
Miałam zaledwie 23 lata, kiedy mój mąż mnie opuścił, zostawiając mnie samą z naszym małym synem, Jankiem. Janek miał wtedy tylko trzy lata. Mąż odszedł, bo miał dość ciągłych problemów – w końcu musiał zarabiać pieniądze i wydawać je na rodzinę. Nie podobało mu się to wcale. Dlaczego miałby wydawać na rodzinę, skoro mógłby wydawać na siebie i swoją kochankę?
Ile rodzin zostało rozdzielonych, ile relacji zerwanych… To w takich momentach ujawnia się prawdziwa natura człowieka. Niedawno moja przyjaciółka musiała podjąć bolesną decyzję i poprosić swoje córki o opuszczenie domu.
„Poprosiłam ją, żeby popilnowała Natana, gdy zabiorę Zosię do pediatry, ale odmówiła. Widzisz, ma umówioną wizytę u fryzjera i nie zamierza jej odwołać.”
Moja córka znowu ma kłopoty i zapytała, czy ona i jej rodzina mogą się do mnie wprowadzić. Przyjmę ją i moją wnuczkę; nie zostawię ich bez dachu nad głową. Ale nie chcę widzieć mojego zięcia w moim domu. Mam już dość; raz już razem mieszkaliśmy. On nie potrafi się zachować i ledwo zarabia na życie. Może znaleźć sobie inne miejsce do zamieszkania.
Pewnego wieczoru, próbując posprzątać salon, znalazłam album ze zdjęciami zakopany pod stosami czasopism. Zdjęcia Jakuba i Eweliny, uśmiechnięci, pełni nadziei. Serce mnie zabolało za nim, za życiem, które stracił, za życiem, któreśmy oboje stracili. Zostawiłam album na stoliku kawowym, mając nadzieję, że przypomni mu o lepszych czasach, o możliwości miłości i szczęścia.
Mam 59 lat, a moja córka Dorota ma 32 lata. Mieszkaliśmy w Warszawie, a kiedy Dorota miała zaledwie 3 lata, rozwiodłam się z jej ojcem, Krzysztofem, z powodu jego chronicznego bezrobocia i alkoholizmu. Musiałam radzić sobie sama z Dorotą, żyjąc z tego, co mogłam zarobić, ponieważ Krzysztof nie był w stanie przyczynić się finansowo z powodu swoich problemów. Kiedy Dorota skończyła 12 lat, podjęłam trudną decyzję.
Poświęciwszy życie na wychowanie swoich dzieci, Zofii i Huberta, jako samotna matka, Emilia znajduje się w potrzebie ich wsparcia w późniejszych latach. Jednak, gdy nadchodzi czas, aby stanęli na wysokości zadania, gorzka kłótnia o to, kto powinien się nią zaopiekować, prowadzi do nieoczekiwanego i bolesnego rozwiązania.
Słyszane w biurze: krytyka skierowana w stronę Elżbiety za wyjazd na wakacje sama, zostawiając swoje dziecko z rodzicami. Po rozwodzie z Henrykiem, kiedy ich syn, Leonard, miał zaledwie sześć lat, Elżbieta stanęła w obliczu osądu za poszukiwanie chwili spokoju. Ta historia bada społeczne naciski na samotne matki i surowy osąd, który często na nie spada, kończąc refleksją nad kosztem osobistego czasu w życiu matki.
