Nazywam się Marek i po trzydziestu ośmiu latach zobaczyłem mojego syna, którego odebrano mi, gdy byłem jeszcze młodym chłopakiem. To opowieść o rodzinie rozdzielonej przez wybory, ból i czas, ale też o nadziei, która nigdy nie umiera. Opowiadam o mojej drodze przez wyrzuty sumienia, tajemnice i trudną ścieżkę do przebaczenia.
Kiedy rodzeństwo, Jakub i Ewa, odziedziczyli dom po zmarłym dziadku, myśleli, że to spełnienie marzeń. Jednak ich ojciec, Robert, widział w tym okazję do kontrolowania ich życia. W miarę jak napięcia rosły, a relacje się pogarszały, rodzeństwo stanęło przed bolesną decyzją, która rozbiła ich rodzinę.
Teściowa Eliany, Cora, była znana z trudnego charakteru. Od samego początku Cora okazywała wyraźną pogardę dla swojej synowej, ale jej reakcja na narodziny syna Eliany była szokująco surowa, nawet dla najbliższych przyjaciół Cory. Babcia zażądała, aby Eliana i dziecko opuścili jej dom, oskarżając swojego syna, Józefa, o bycie zbyt przyzwoitym człowiekiem, by tolerować to, co uważała za zdradę.
Była o trzy lata starsza ode mnie. Zawsze byłyśmy bardzo blisko. Wiktoria zawsze broniła mnie w szkole i pomagała mi w odrabianiu lekcji. Nasza mama wychowywała nas sama. Ale rodzinna pamiątka rozdzieliła nas, i nigdy nie udało nam się naprawić naszej relacji.
Rozpieszczając swoje dzieci i spełniając ich kaprysy, w końcu zbierają konsekwencje swojej pobłażliwości. W każdym sklepie można znaleźć dziecko rzucające się na ziemię. Wystarczy usłyszeć „kup mi to.”
Zanim zawarłam związek małżeński z Andrzejem, doskonale zdawałam sobie sprawę, że nieobecność jego matki, Debory, była dla nas błogosławieństwem w przebraniu. Przez lata pracowała ona w Kanadzie, a podczas naszego narzeczeństwa znałam ją tylko z rozmów telefonicznych i opowieści Andrzeja. Mieszkaliśmy w jej mieszkaniu, ciesząc się życiem młodej pary, aż zdecydowała się wrócić do domu. Wtedy nasze życie rodzinne uległo drastycznej zmianie.
