Miałam trzynaście lat, kiedy z ostatnich oszczędności kupiłam tacie stary, zardzewiały samochód. Nie spodziewałam się, że to, co odkryjemy pod siedzeniem, wywróci nasze życie do góry nogami. Ta historia to opowieść o rodzinie, nadziei i tajemnicy, która czekała na nas w najmniej spodziewanym miejscu.
Zaczęło się od upokorzenia w sądzie, gdzie musiałam udowodnić, kim jestem. Opowiadam o dzieciństwie w domu dziecka, walce z systemem i o tym, jak łatwo można zostać osądzonym bez zrozumienia. Dziś wiem, że to nie dyplomy, a czyny budują mosty między ludźmi.
To opowieść o mnie – Piotrze Nowaku, który wbrew wszystkiemu i wszystkim postanowił adoptować dziewięcioro rodzeństwa z polskiego domu dziecka. Przeżyłem ostracyzm, biedę, wyczerpanie i samotność, ale też chwile szczęścia, których nie zamieniłbym na nic innego. Czy miłość naprawdę wystarczy, by pokonać uprzedzenia i własne słabości?
To historia o mnie i mojej siostrze Kindze, które po śmierci rodziców musiałyśmy odnaleźć się w zupełnie nowym świecie. Nasza podróż do nieznanej rodziny, pełna lęku, nadziei i niepewności, zmieniła nasze życie na zawsze. W tej opowieści dzielę się naszymi emocjami, konfliktami i tym, jak los potrafi zaskoczyć nawet w najtrudniejszych chwilach.
Mam na imię Iwan. Przez całe życie szukałem swojego miejsca, przechodząc przez kolejne rodziny zastępcze i doświadczając odrzucenia. W końcu znalazłem ludzi, którzy mnie zaakceptowali, ale droga do tego była pełna bólu, strachu i trudnych wyborów.
Moje życie zmieniło się w jednej chwili – z chłopca z domu dziecka stałem się synem ludzi, którzy stracili własne dziecko. Przeszczep serca uratował mi życie, ale nikt nie przygotował mnie na ból, żal i poczucie obcości w nowej rodzinie. Dziś wiem, że miłość nie rodzi się od razu – trzeba ją wywalczyć łzami, rozmową i odwagą, by wyciągnąć rękę do tych, którzy cierpią tak samo jak my.
Od dzieciństwa byłem podrzucany z kąta w kąt, nie wierząc, że kiedykolwiek znajdę swoje miejsce. Przeszedłem przez domy dziecka, rodziny zastępcze i własne błędy, aż w końcu spotkałem ludzi, którzy dali mi szansę na prawdziwy dom. Dziś, patrząc na własną córkę, pytam siebie: czy można naprawdę wybaczyć przeszłości i zacząć od nowa?
Od dziecka szukałem swojego miejsca na świecie, przechodząc przez kolejne rodziny zastępcze i domy dziecka. Każda nowa próba budowania relacji kończyła się rozczarowaniem, aż trafiłem do Barbary i Andrzeja na obrzeżach Warszawy. To historia o strachu przed odrzuceniem, walce o zaufanie i pytaniu, czy naprawdę zasługuję na miłość.
Mam na imię Ema i od szóstego roku życia wiem, jak smakuje samotność. Przez lata czekałam w domu dziecka na mamę, która nigdy nie wróciła, aż pewnego dnia pojawiła się rodzina, która postanowiła mnie pokochać. To opowieść o bólu, nadziei i o tym, jak trudno uwierzyć, że zasługujesz na szczęście.
Mam na imię Ewa. Zostałam porzucona w szpitalu tuż po narodzinach, bo urodziłam się z rzadką chorobą genetyczną. Moje życie to ciągła walka o akceptację, miłość i własne miejsce w świecie, który nie zawsze rozumie inność.
Od zawsze czułam się jak niechciany gość w czyimś domu. Pewnego grudniowego wieczoru napisałam list do Świętego Mikołaja, prosząc o coś, czego nie można kupić w sklepie. To, co wydarzyło się później, na zawsze odmieniło moje życie i serce.
„Tomek, nie mam teraz czasu na to. Muszę się przygotować do ślubu. Chcesz, żeby wszystko było idealne dla twojego taty, prawda?” odpowiedziała Sara, nie odrywając wzroku od telefonu.
