Dorastając, matka Laury, Stefania, miała cenny poranny rytuał dzwonienia do niej, aby upewnić się, że dobrze rozpoczyna dzień. Ta codzienna kontrola trwała nawet po tym, jak Laura przeprowadziła się do miasta oddalonego o kilka godzin drogi na studia. Jednak pewnego ranka oczekiwany telefon nie nadszedł, pogrążając Laurę w stanie zmartwienia i ujawniając kruche nićmi, które trzymały jej poczucie bezpieczeństwa.