Przez osiemnaście lat podawałam kawę panu Franciszkowi w naszej małej warszawskiej kawiarni, nie wiedząc nic o jego życiu. Gdy pewnego dnia przestał przychodzić, odkryłam prawdę, która zmieniła moje spojrzenie na ludzi i samą siebie. To opowieść o samotności, uprzedzeniach i tym, co pozostaje niewypowiedziane między wierszami codzienności.
Już w pierwszych zdaniach przenoszę Was do momentu, w którym moje życie rozpadło się na kawałki. Opowiadam o miłości, która nie wytrzymała próby czasu, o rodzinnych konfliktach i o tym, jak trudno jest pogodzić się z własnymi błędami. To historia o czekaniu, które nie zawsze kończy się szczęściem.
Ta opowieść bada przemijającą naturę relacji i materialnych posiadłości przez życie Hanny, Michaliny i Halszki. Zagłębia się w uświadomienie, że niczego nie posiadamy – ani ludzi, których kochamy, ani przedmiotów, które cenimy. Przemierzając przez miłość, stratę i samoodkrywanie, uczą się trudnej lekcji, że wszystko jest tymczasowe.