To była zwyczajna majowa środa, kiedy telefon wyrwał mnie z codzienności. Od tej chwili zaczęłam walkę – najpierw z własnym lękiem, potem o życie własnego syna, którego utraciłam na rzecz nałogu. Dzisiaj nie mam już złudzeń, wiem tylko, że w tej wojnie nie wolno nigdy przestać kochać i wierzyć, nawet jeśli wszystko inne się rozpada.