W wieku dwudziestu lat wypadek w kuchni na zawsze odmienił moje życie. Przez lata ukrywałam się przed światem, przekonana, że nikt nie pokocha mnie naprawdę. Dopiero spotkanie z Piotrem, niewidomym nauczycielem muzyki, pozwoliło mi uwierzyć, że zasługuję na miłość – nie pomimo blizn, ale właśnie dzięki nim.
Moje życie zmieniło się w jednej chwili – od tamtej pory noszę blizny nie tylko na ciele, ale i w sercu. Opowiadam o walce z odrzuceniem, rodzinnych konfliktach i o tym, jak prawdziwa przyjaźń potrafi uratować człowieka. To historia o bólu, sile i nadziei, której nie wolno tracić.
Wciąż nie mogę się zmusić, by wypowiedzieć Twoje imię. Jesteś kobietą, która próbowała odebrać mi męża i ojca moich dzieci. Tak, był na tyle głupi, by dać się Tobie uwieść, ale to nie o nim jest ten list—chodzi o CIEBIE. Jesteś tą, która zostawiła za sobą ślad zniszczenia. W moich oczach (i w oczach wielu innych) jesteś tylko bolesnym wspomnieniem.
