„Nie dam rady już przyjeżdżać co weekend” — usłyszałam od siostry, kiedy siedziałam przy łóżku mamy i czułam, że wszystko zaraz mi się rozsypie

„Nie dam rady już przyjeżdżać co weekend” — powiedziała moja siostra przez telefon, a ja stałam akurat w kolejce w aptece po leki dla mamy i normalnie mnie zatkało.

Powiedziałam tylko: „Jak to nie dasz rady?”

A ona od razu nerwowo: „Normalnie. Mam swoje życie, dzieci, kredyt, pracę. Nie mogę co tydzień jechać 180 kilometrów i udawać, że to nic.”

I we mnie wszystko się zagotowało, bo od trzech miesięcy to ja ogarniam prawie wszystko. Mama po drugim pobycie w szpitalu już nie wróciła do formy. Niby nie leży, niby chodzi po mieszkaniu, ale sama sobie nie poradzi. Trzeba jej zrobić zakupy, przypilnować leków, zawieźć do przychodni, ogarnąć recepty, ZUS, rachunki, czasem zwyczajnie posiedzieć, bo zaczyna panikować, że znowu coś jej się stanie.

Mieszkam od mamy 20 minut autobusem, siostra na drugim końcu Polski. I od początku wszyscy uznali, nawet bez mówienia tego wprost, że skoro jestem bliżej i nie mam dzieci, to „mi łatwiej”. Tylko że ja też pracuję. Może nie na etacie, tylko na zleceniu w biurze rachunkowym, ale jak mnie nie ma, to nie zarabiam. Na początku brałam laptopa do mamy i próbowałam robić swoje stamtąd. Tylko spróbujcie rozliczać faktury, kiedy co 10 minut słyszycie: „A brałam już tę białą tabletkę czy nie?”, „Sprawdź mi ciśnienie”, „Nie wychodź jeszcze”.

Siostra przez pierwsze tygodnie przyjeżdżała. Brała piątek wolny, robiła większe zakupy w Biedronce, zamawiała przez internet pieluchomajtki i podkłady, bo mama miała gorszy okres po lekach. Widziałam, że się stara. Tylko potem zaczęła coraz częściej mówić, że jej mąż ma dość, dzieci mają zajęcia, że ona po powrocie odsypia dwa dni.

Ja to słyszałam, ale byłam już tak zmęczona, że reagowałam agresją.

„To ja mam nie odsypiać?”
„To ja mam rzucić pracę?”
„To jest też twoja matka.”

W końcu powiedziała: „A może ty byś przestała zachowywać się, jakbyś była jedyną ofiarą w tej sytuacji?”

Zabolało mnie to, bo ja naprawdę zaczęłam się czuć jak osioł do ciągnięcia wszystkiego. Ale prawda jest też taka, że nie powiedziałam jej od razu, jak źle u mnie z pieniędzmi. Udawałam, że „dam radę”, a potem byłam wściekła, że nikt się nie domyśla. W zeszłym miesiącu spóźniłam się z czynszem, z karty zeszłam prawie do zera, a właściciel mieszkania już mi przypomniał, że rachunki nie poczekają, bo „każdy ma jakieś problemy”.

Najgorsza rozmowa była tydzień temu u mamy. Siostra przyjechała, siedziałyśmy w kuchni i liczyłyśmy wydatki. Leki, dojazdy, prywatna wizyta u neurologa, bo na NFZ termin za pół roku. Mama siedziała w pokoju obok i wszystko słyszała.

Powiedziałam: „Ja już nie mam z czego dokładać.”

Siostra: „Ja też nie jestem bankomatem.”

I wtedy mama z pokoju: „To oddajcie mnie do domu opieki, będziecie miały spokój.”

Cisza jak po czymś strasznym. Poszłam do niej i mówię: „Przestań, nikt cię nigdzie nie oddaje.”

A mama na to: „Tylko cały czas słyszę, ile kosztuję.”

Do dziś mam to w głowie, bo to zabrzmiało okropnie. Tylko że my naprawdę już nie rozmawiałyśmy o niczym innym. O pieniądzach, dyżurach, receptach, terminach. Wszystko się zrobiło techniczne i ciężkie.

Potem wyszło coś jeszcze. Siostra powiedziała, że ma do mnie żal od początku, bo ja od razu założyłam, że to ona ma przyjeżdżać, zamiast usiąść i ustalić coś konkretnie. I to prawda. Ja dzwoniłam głównie po to, żeby powiedzieć, co trzeba zrobić. „Kup to”, „załatw tamto”, „przyjedź w sobotę”. Nawet nie pytałam, czy ona w ogóle ma z czego to udźwignąć. Trochę traktowałam jej pomoc jak oczywistość, bo sama byłam przerażona.

Ale z drugiej strony ona też długo nie mówiła wprost, że już nie daje rady. Raczej się wycofywała. Później się okazało, że między nią a jej mężem od miesięcy są awantury właśnie o te wyjazdy do mamy i o pieniądze. Ja tego nie wiedziałam. Myślałam, że po prostu się wygodnie odsuwa.

Najbardziej chyba zabolało mnie to, że kiedy powiedziałam: „Ja się sypię, naprawdę”, ona odpowiedziała: „Ja też, tylko nie mogę sobie pozwolić.” Jakbyśmy obie stały na brzegu i każda liczyła, że to ta druga skoczy pierwsza.

Teraz jest tak, że opiekunka z MOPS przychodzi mamie dwa razy w tygodniu na chwilę, ale to kropla w morzu. Ja dalej jestem głównie na miejscu. Siostra dokłada się finansowo bardziej niż wcześniej, ale przyjeżdża rzadziej. Niby coś ustaliłyśmy, ale we mnie dalej siedzi żal, a jednocześnie mam wyrzuty sumienia, że w ogóle ten żal mam. Bo przecież ona nie uciekła na Majorkę, tylko wróciła do swojego życia, które też się jej rozjeżdża.

I chyba o to się najbardziej rozbiło — ja oczekiwałam, że rodzina po prostu się zepnie bez gadania, a ona uznała, że ma prawo postawić granicę. Tylko kiedy człowiek zostaje z tym wszystkim prawie sam, to bardzo trudno patrzeć na cudze granice ze zrozumieniem.

Sama już nie wiem, czy byłam niesprawiedliwa, czy po prostu za długo udawałam silną. Ciekawa jestem, jak wy to widzicie i gdzie według was kończy się obowiązek wobec bliskich, a zaczyna ratowanie samego siebie.