Niechciana tajemnica: Historia rodziny Nowaków

— Mamo, dlaczego tata nie wrócił na noc? — zapytałam, stojąc w progu kuchni, gdzie mama nerwowo mieszała herbatę, choć woda już dawno ostygła. W jej oczach zobaczyłam cień, którego nigdy wcześniej nie dostrzegałam. Był styczeń, śnieg tłumił dźwięki miasta, a w naszym mieszkaniu na warszawskim Mokotowie panowała cisza, która bolała bardziej niż krzyk.

Mama nie odpowiedziała od razu. Oparła się o blat, jakby nagle zabrakło jej sił. — Zosia, czasem dorośli mają swoje sprawy — powiedziała cicho, ale ja już wiedziałam, że to nie jest zwykła kłótnia. Miałam wtedy siedemnaście lat, byłam w ostatniej klasie liceum i świat wydawał mi się prosty: dom, szkoła, przyjaciele. Ale tej nocy wszystko się zmieniło.

Tata wrócił dopiero nad ranem. Słyszałam, jak przekręca klucz w zamku, jak stara się być cicho, ale i tak obudził mamę. Ich szeptana kłótnia przebiła się przez ściany. — Nie możesz tak po prostu znikać! — syknęła mama. — Zosia wszystko widzi! — To nie twoja sprawa, Anka — odpowiedział tata, a w jego głosie było coś obcego, zimnego.

Przez kolejne dni w domu unosiło się napięcie. Mama płakała po nocach, tata coraz częściej wychodził, a ja czułam się jak intruz we własnym życiu. W szkole nie potrafiłam się skupić, przyjaciółka Magda pytała, co się dzieje, ale nie umiałam jej odpowiedzieć. W końcu, pewnego wieczoru, zebrałam się na odwagę. — Mamo, powiedz mi prawdę. Co się dzieje z tatą? — zapytałam, patrząc jej prosto w oczy.

Mama długo milczała. W końcu usiadła obok mnie na kanapie i zaczęła mówić. — Twój tata… on ma kogoś. Od miesięcy. Próbowałam to ukryć, bo myślałam, że się opamięta, że wróci do nas. Ale chyba już nie wróci, Zosiu. — Jej głos załamał się, a ja poczułam, jak świat wali mi się na głowę.

Nie mogłam uwierzyć. Tata, mój bohater, człowiek, który zawsze powtarzał, że rodzina jest najważniejsza, zdradził nas. Wybiegłam z domu, nie wiedząc, dokąd idę. Śnieg padał gęsto, a ja szłam przed siebie, aż nogi odmówiły mi posłuszeństwa. W końcu zadzwoniłam do Magdy. — Muszę się komuś wygadać — wyszeptałam przez łzy.

U Magdy spędziłam całą noc. Jej rodzice byli cicho wyrozumiali, nie zadawali pytań. Rano wróciłam do domu, gdzie mama siedziała przy stole z kubkiem zimnej kawy. — Przepraszam, że cię w to wciągnęłam — powiedziała. — Ale nie mogłam już dłużej udawać.

Przez kolejne tygodnie żyliśmy jak na bombie. Tata pojawiał się coraz rzadziej, a kiedy już był, unikał rozmów. W końcu, pewnego dnia, przyszedł z walizką. — Zosiu, muszę z tobą porozmawiać — powiedział. Usiadł naprzeciwko mnie, a ja czułam, jak serce wali mi w piersi. — Wiem, że jesteś zła. Masz prawo. Ale chcę, żebyś wiedziała, że to nie twoja wina. Z Anką… z twoją mamą… od dawna nam się nie układało. Próbowałem, naprawdę. Ale czasem życie pisze inne scenariusze. — Patrzył na mnie błagalnie, jakby szukał zrozumienia.

— A ja? — zapytałam. — O mnie też zapomniałeś? — W moim głosie była rozpacz i gniew. Tata spuścił wzrok. — Nigdy nie przestanę cię kochać, Zosiu. Ale muszę odejść.

Po jego wyjściu mama zamknęła się w sobie. Przestała gotować, przestała rozmawiać. Ja próbowałam być silna, ale każda wizyta u psychologa kończyła się płaczem. W szkole zaczęły się plotki, bo w małej społeczności wszystko szybko wychodzi na jaw. Magda była moim jedynym wsparciem. — Dasz radę, Zosia. Jesteś silniejsza, niż myślisz — powtarzała. Ale ja czułam się coraz bardziej samotna.

Najgorsze przyszło wiosną, kiedy tata zaprosił mnie do kawiarni. — Chciałbym, żebyś poznała kogoś ważnego — powiedział, a ja już wiedziałam, co to znaczy. Przyszła z nim kobieta, młoda, uśmiechnięta, z długimi rudymi włosami. — To jest Marta — przedstawił ją tata. — Chciałbym, żebyście się zaprzyjaźniły.

Nie mogłam na nią patrzeć. Wybiegłam z kawiarni, zostawiając ich samych. Tata próbował dzwonić, pisać, ale nie odpowiadałam. W domu mama płakała, a ja płakałam razem z nią.

Minęły miesiące. Zdałam maturę, dostałam się na studia, ale nic już nie było takie samo. Tata założył nową rodzinę, mama zamknęła się w swoim świecie. Ja próbowałam żyć dalej, ale wciąż czułam się rozdarta. Czy można wybaczyć zdradę? Czy można zbudować coś nowego na gruzach starego życia?

Czasem patrzę w lustro i pytam samą siebie: czy kiedykolwiek będę w stanie zaufać komuś tak, jak ufałam kiedyś tacie? Czy rodzina to tylko słowo, czy coś, co naprawdę można stracić na zawsze?